سال 1386 برای جامعه مطبوعاتی ایران واجد ویژگی خاصی بود که مرور کوتاهی بر آن، چشم‌انداز گویایی از چگونگی فعالیت‌های مطبوعاتی و رسانه‌ای در این سرزمین را در معرض ارزیابی و داوری قرار می‌دهد.
سالی که گذشت مصادف بود با یکصدمین سالگرد تصویب نخستین قانون مطبوعات کشور. این قانون در روز 18 بهمن سال 1286 خورشیدی با اقتباس از مقررات حقوقی قانون مطبوعات فرانسه (مدون به تاریخ 29 ژوییه سال 1881 میلادی) در 53 ماده تهیه و تدوین و توسط مجلس شورای ملی وقت تصویب شد.
با تصویب این قانون- که در هنگامه بروز بحران‌های فکری و سیاسی مردان سیاست به وقوع پیوست- شیوه و مراحل مشخصی برای کسب امتیاز انتشار نشریه و چگونگی ادامه فعالیت آن تعریف شد.
اعتبار نخستین قانون مطبوعات کشور تا سال 1331 برقرار بود. در این سال دکتر محمد مصدق در کسوت نخست وزیر ایران با درک ضرورت تجدید نظر در قانون برخاسته از فضای مشروطه‌خواهی و رفع نواقص آن، دومین قانون مطبوعات را از تصویب مجلس وقت گذراند؛ قانونی که به باور بسیاری اندیشمندان علوم ارتباطات و صاحبنظران عرصه خبر به لحاظ جامعیت و رعایت حقوق شهروندان از ساختاری نسبتا دموکراتیک و مبتنی بر نقد قدرت سیاسی برخوردار بود.